18 september 2016

Jutten

Hoezeer ik me ook verdiept heb in meditatie en yoga, niets is zo ontspannend voor me als met mijn blote voeten langs de zee te lopen. Ik kan het uren volhouden.

Daarom hou ik zo van het voor- en najaar. Dan zijn de stranden leeg, de wind waait lekker hard en je kunt zonder problemen vrijwel eindeloos voortsjokken langs de vloedlijn. Als er hier en daar maar een strandtent open is, zodat ik uiteindelijk ergens kan neerstrijken voor een kop soep of een beker warme chocolademelk met slagroom.

Valt er nog wat te jutten op de Nederlandse stranden? Niet veel. Een mooie schelp, een vreemde steen, soms een haaientand. Jutten is een officieel verboden bezigheid en, zoals zoveel dingen in Nederland, vervangen door een formele functie, die van strandvonder. Als er echt een schip vergaat, en de lading dreigt aan land te spoelen, gaan de officiƫle strandvonders aan de slag, aangestuurd door de hoofdstrandvonder, de burgemeester van de betreffende gemeente. Zoals je in bijna geen enkel bos kunt wandelen zonder dat je de gekleurde paaltjes moet volgen, zo is ook het strandjutten weggeorganiseerd.

Het maakt mij niet zoveel uit. Vroeger ging ik vissen met mijn opa. Iets vangen was voor mij niet zo belangrijk. Lekker aan de waterkant zitten, op een wiebelig krukje, met een thermoskan thee en een rol koekjes bij de hand. Dat was genoeg. Veel zwijgen en soms fluisterend praten, om de vissen niet te laten schrikken. Terugkijkend was dat allemaal zeer mindful, maar dat bestond toen nog niet. 
Alleen dat haakje uit de vissenwang halen, voordat we de vis weer teruggooiden, dat vond ik een behoorlijk minpunt van het vissen. Daarom 'vergat' ik vaak het aas vast te maken, of gooide ik het, als opa niet keek, gauw weg. Dan kon ik zonder zorgen vissen, nutteloos en bezig tegelijkertijd.

Zo is het met mijn strandjutten ook. Ik loop langs het strand, zonder doel, zonder dat ik iets moet, zonder dat het mogelijk is dat er iets mislukt. Na enige tijd bestaat voor mij alleen het strand nog maar, de golven, de wind, de meeuwen en in de verte een passerende boot.

Wat resteert na afloop van de wandeling is een uiterst tevreden gevoel, alsof alles ineens blijkt te kloppen. Ik hou dat gevoel nog even als ik mijn soep oplepel, maar daarna ga ik weer terug naar de waan van de dag, waar vaak niets klopt en alles altijd ingewikkelder wordt gemaakt dan het is.

---

06 juli 2016

Schiermonnikoog




Schiermonnikoog is al vanaf 1989 officieel een Nationaal Park.
De Waddenzee in zijn geheel is onderdeel van de Unesco Werelderfgoedlijst. Om op die lijst te komen moet een gebied unieke natuurwaarden bezitten, intact zijn en verzekerd zijn van een goede bescherming.

Desalniettemin heeft Minister Kamp een vergunning voor proefboringen naar gas afgegeven aan het van oorsprong Franse gasbedrijf ENGIE E&P Nederland bij Schiermonnikoog . Hij kon dat niet weigeren, zei hij, omdat de wettelijke procedure, die drie jaar geleden begonnen is, netjes gevolgd is. Het lijkt wel of de spelregels van TTIP en CETA al worden toegepast; weigeren kan niet meer, hoe schadelijk de gevolgen voor mens, dier en milieu ook zijn. De procedure is gevolgd!

Iedereen die wel eens een procedure bij de overheid gevolgd heeft, weet dat deze uitspraak van Kamp flauwekul is. Hoe netjes je een procedure ook volgt, als het de overheid niet goed uitkomt wat jij wil, dan zeggen ze gewoon Nee. Maar dat geldt misschien alleen voor particulieren en niet voor bedrijven, zeker niet als het een VVD minister betreft. Zoals zo vaak lijkt ook hier de magische toverformule van de huidige regering van kracht te zijn: het is goed voor de economie! Het excuus waarmee je altijd weg schijnt te kunnen komen.

Volgens Kamp kunnen de proefboringen op een veilige en verantwoorde manier worden gedaan, in de winter als er weinig toeristen zijn, en zullen ze niet lang duren.

De werkzaamheden vinden echter plaats in Natura 2000-gebied. Ook het gasveld waarnaar geboord gaat worden ligt deels onder dit natuurgebied. Er zal een boortoren worden geplaatst, in zee, vlak bij de kust. Die kan in 2019 (!) al weer weg zijn.

Dan al. Nou, geweldig.

Het wrange is dat er wetgeving aankomt, waardoor boringen van welke aard dan ook bij Waddeneilanden tegengegaan kunnen worden. De Tweede Kamer nam in oktober 2015 nog een motie aan tegen gaswinning op Terschelling, maar de wet is er nog niet.

Zoals gezegd, het Waddengebied is een uniek natuurgebied, en Schiermonnikoog een kleine parel in het snoer van mooie, ongerepte eilanden. Wie er ooit geweest is, vergeet nooit hoe dat voelt, die stilte, die ruimte, die vrijheid.

Bedenken dat je daar wel even naar gas kan gaan boren, of daar toestemming voor geven, maakt je in mijn ogen een bijzonder sneu persoon, die niet weet wat echt belangrijk is in het leven.

Terwijl ik dit schrijf moet de Tweede Kamer nog een besluit nemen.

Mij lijkt die beslissing heel gemakkelijk:   #nietborenvoorSchiermonnikoog.

--

16 mei 2016

Huis aan zee

Dit is mijn grootste droom; een huis aan zee.
Niet vlak achter de duinen of in een stad die bij de zee ligt, maar echt een huis aan zee. Met uitzicht op het strand en de golven.

In Nederland is dit zo ongeveer onmogelijk. Ja, je kunt een strandhuisje huren, of voor heel veel geld kopen. Dat zijn van die petieterige huisjes, die in het voorjaar op het strand gezet, in het najaar opgeklapt en op een wagen geladen het strand weer afgereden worden.

Het nadeel van zulke huisjes is dat ze hutjemutje op elkaar staan. Als de buurman een wind laat, ruik jij die ook. Niveau drukke camping in het hoogseizoen. Ook lijkt het me een crime om iedereen keer met je zware boodschappentas door het mulle zand te baggeren, voordat je eindelijk bij je huisje bent.

Nee, met een huis aan zee bedoel ik een echt huis, dat vanaf een hoog punt direct uitzicht heeft op de zee. 's Morgens opstaan, uit het raam kijken en dan de woeste golven zien. Via een trappetje naast het huis op het (vrijwel lege) strand kunnen komen. In de avond op het terras zitten en de wind in je gezicht voelen. Zoiets.

Ik had daar dus wel een gezellig beeld bij, maar dat is nu veranderd door Casa Brutale.
Is dit mooi? Ja, dat vind ik wel, maar is het prettig wonen? Ik weet het niet. Maar het is in ieder geval zeer intrigerend.

Een huis in een klif, met uitzicht op zee en een zwembad op het dak. Bedacht door Opa.



http://opaworks.com/portfolio/casa-brutale/